<<Terug

 

Praags avontuur

Als kind had ik al donkere strepen onder mijn ogen. Als vijfjarige werd mij vaak gevraagd of ik wel voldoende slaap kreeg: kun je nagaan. Toen had ik daar natuurlijk nog geen last van. Door de jaren heen werden de strepen echter kringen en vormden zich binnen de kringen opgezette huidzakjes: het totaalpakket was geboren.
 

Tijdens de overgang (ik ben nu 54 jaar) ging alles ineens wel heel dramatisch achteruit. Jeetje, plotselingwerd ik in korte tijd een heel stuk ouder, echt waar! En daar had ik helemaal geen zin in, temeer omdat ik verder helemaal niet ouwelijk ben. Ik was vooral die droeve, vermoeide blik zo spuugzat. Ik zag eruit als de lijdende mensheid, bah!
 

Toen begon de zoektocht naar een kliniek. Ik heb me erg goed voorbereid (achteraf toch niet goed genoeg) maar kwam er toen meteen achter dat ik de prijzen hier in Holland niet kon betalen. Ik wilde graag een facelift plus ooglidcorrectie boven en onder. Verder gespit op internet en toen kwam ik uit op Praag waar de prijzen ongeveer een derde lager liggen dan hier. Joepie, ik had het gevonden!
 

Alles in orde gemaakt met een Duits bedrijf dat bemiddelt en op de 26ste december om 0.600 uur met twee vrienden in de auto naar Praag. Om 5 uur het Beratungsgespräch met de plastisch chirurg waarna de volgende dag de operatie zou plaatsvinden. De dokter bekeek me vanaf zijn bureau (!) en zei dat hij geen facelifts deed alleen de Macslift (toen wist ik nog niet dat ook facelifts verticaal gaan). Onder-bovenlidcorrectie, oké (en hier had hij als expert mij moeten voorlichten) en dan nog de kalkoennek. Ik dacht dat die met de Macslift zou verdwijnen, maar das was niet zo. Daarvoor was liposuctie van de kin en aanspannen halsspier nodig ad. 1200 euro of zo, maar because of Christmas, the doctor asked 600. Thank you so much! Toen begon hij ook nog naar mijn voorhoofd te wijzen, maar vanachter zijn bureau zag hij al dat dat niet echt nodig was. Gelukkig maar....
 

Toen een beetje voor de spiegel staan met hem, beetje kijken hoe het zou worden (herinner me er niets meer van) en toen foto's maken, van voor, van achteren en opzij. De volgende dag om half acht aantreden in de kliniek, nuchter.....
 

De 27ste december: een Duitse mevrouw van 50 (buikwandcorrectie) en ik worden naar de "afdeling" gebracht, waarna we worden afgetekend. Onderwijl dat zij in haar volle glorie voor hem staat, zit hij een beetje met mij te kletsen en doet hij net alsof zij verder niet bestaat. Vond ik erg onbeschoft en onprofessioneel.
 

Om half tien mijn operatie: ik was de eerste omdat hij geconcentreerd moest zijn naar eigen zeggen. Daarvoor nog ff langs de anaesthesiste die slecht Engels sprak, maar met handen en voeten komt men ver. Daarna bijkomen, na 4 of 5 uur operatie??? Ik weet het niet, de dokter wilde het niet zeggen. 
 

Ik dacht eerst dat ik blind was geworden, schrok me kapot, maar dat was gelukkig niet zo. Een enorm opgezet gezicht en dito ogen, aahh, groot verband rondom, het zag er niet uit. Kon niet zo goed praten en drinken moest via een rietje. Heel voorzichtig.
 

Inmiddels had mijn arme buurvrouw uren honger moeten lijden en werd pas rond half drie geholpen. Zij had veel pijn en was niet fijn na de narcose, maar dat kon de verpleging weinig schelen. Ze kreeg een spuugbakje en moest zich verder maar zien te redden.
 

's Avonds kwam de dokter in sneltreinvaart langs om ons verband te verwisselen. Geen vraag wilde ie beantwoorden, het was zo rap mogelijk weer naar huis. Ik had nog willen vragen hoeveel 'draden' ik had gekregen, maar dat lukte gewoonweg niet. Buurvrouw werd in corset gehesen en dat was aftocht dokter.
 

Tsja, het gaat er hier wel wat anders aan toe dan daar in Tsjechië. En dat is dan echt een understatement. Je moet om alles vragen, niets word je aangereikt, alleen de infusen worden geregeld door de verpleging. Water, koffie, dat houden ze allemaal niet bij. Een ijsbril voor mijn ogen? Ja, tweemaal en daarna moest ik er zelf achteraan. Zit je laken onder het bloed vanwege het uittrekken van drains of iets dergelijks? Geen probleem, lekker laten liggen. Wassen? Dat doe je zelf of thuis maar en anders gewoon niet. 's Avonds en 's nachts zitten de meisjes te slapen met hun hoofd op het bureau of ze gaan liggen op twee
tegen elkaar gezette stoeltjes. Tsja... Het enthousiasme en de werklust druipen ervan af.
 

Zondag suffe, saaie dag: de dokter begint zich meer en meer als God himself te gedragen: wappert ff aan op zondagavond, verwisselt verbanden en vertelt buurvrouw dat hij 3,5 liter vet heeft weggezogen en 21 cm vel. Waarop wij aan het meten gingen: vel in de lengte of in de breedte? Zij had willen weten hoeveel huid hij er in de breedte had afgehaald, maar dat was ie wellicht vergeten?
 

Ik vertrek op maandagochtend, héhé, lange rit voor de boeg. Bij vragen kan ik de doc mailen, dus dat is geen probleem. Ik ben net een opgezette hamster: dikke wangen, dikke ogen, hele hals onder de blauwe plekken. Voel me met recht beurs. Geen pijn echt, maar meer ongemak, vooral mijn ogen die tranen en zoooo moe voelen, vreselijk. Echt, die ogen, dat heeft wel meer dan 6 weken
geduurd voordat dat beter ging. En ik voel ze nu nog soms bij vermoeidheid. Gezicht en hals geen probleem, maar mijn ogen wel, ze zijn zeer geïrriteerd.
 

Dan uitzieken, ben alleen, heb een hond, dus moet er wel uit. De buurt schrikt van me maar ik leg eerlijk uit wat er gebeurd is, heb geen zin er om heen te draaien. Ik ben weken echt heel moe, vreselijk moe, wat niets voor mij is, omdat ik wel een enrgiek type ben. Last van ogen, heel erg. Tot mijn grote schrik krijg ik enorme haaruitval, niet normaal meer, en als het verband na twee
weken eraf gaat, heb ik langs mijn slapen, waar de incisies zitten allemaal kale plekken tot mijn schrik.
 

Alarm in de tent, jeetje, ga ik iets aan mijn gezicht doen, word ik kaal op mijn hoofd. Ik als een speer de doc gemaild of dat normaal is en of het dan ook wel alsjeblieft terug wil komen. In de mail vraag ik ook over mijn opgezette gezicht en de asymmetrie
van mijn ogen, de rechter hangt heel wat lodderiger naar beneden dan de ander.
 

Kort en goed, driemaal een mail gestuurd met mijn vragen, geen enkele reactie van de master himself. Omdat ik ongerust was over mijn gezicht en het herstel daarvan, naar een plastisch chirug hier in mijn buurt gegaan, die alleen maar geïnteresseerd was in mijn littekens, foto's van mijn gezicht wilde maken, (waarom in godsnaam, ik doe toch geen voor en na bij hem) en verder mijn vragen niet wenste te beantwoorden. Volgens mij had hij er de pest over in dat ik naar Praag was gegaan, maar dat had ik van tevoren aangekondigd. Moet onder plaatselijke verdoving ingekapselde haren (haarcyste)weg laten snijden. Fijn, heb ik echt zin in.
Verspild consult, niets meer opgeschoten, wilde ook niet naar de techniek van de onderooglidcorrectie kijken, (ja, ja, ik weet er inmiddels iets van) zei alleen dat ik holle ogen had en de enige manier om dat op te lossen lipofilling was.
 

Je begrijpt dat ik niet zo verrukt ben over deze twee plastische chirurgen. Nu, op dit moment, 12 weken verder, is mijn gezicht nog steeds her en der wat rood en blauw. De zwelling wordt eindelijk wat minder, zie er niet meer zo opgeblazen uit. Ik weet niet of de dokter het goed heeft gedaan: mijn gezicht wordt in ieder geval beter en mijn hals is weer een leuk halsje. Da's waar. Mijn ogen daarentegen zijn asymmetrisch; mijn linker bovenooglid hangt nog steeds, de rechter niet, dus dat is niet mooi. Verder stoor ik me geweldig aan mijn donkere kringen (waar alles mij eigenlijk om te doen was). De zakken zijn dan wel verdwenen. maar die diepe blauwe randen zitten er nog steeds, dus in dat opzicht is er weinig veranderd. Daar heb ik wel een keer heel hard om moeten huilen.

Weet niet of de dokter mij over die lipofilling had moeten informeren of dat ik het zelf ter berde had moeten brengen. Maar hij is toch de expert, niet? Ik verwacht dus wel dat hij mij op de mogelijk -en onmogelijkheden wijst. Hij had dus ook lipofilling op mijn wallen moeten toepassen. Nu, doen die blauwe kringen vlg het hele effect van de Macs teniet. Ik zie alleen nog maar mijn ogen en erger me suf en moet oppassen dat het niet met me op de loop gaat. Het is gewoon niet mooi. Nog steeds troopy eyes. En het ergste is dat dit wel het laatste is geweest wat ik verwacht had. Ik dacht: " Ooglidcorrectie onder en dan wallen weg." Maar zo simpel schijnt het niet te liggen. (Weet ik nu ook pas na het fenomeen internet.)
 

Ik denk dat afgezien van mijn nog bestaande wallen de operatie wel geslaagd is (hope so) maar ik had er eerlijk gezegd toch meer van verwacht. Door het gladder trekken zijn de rimpels rond mijn mond en de neus/mond/kinlijn veel geprononceerder geworden en zo val ik van t'een in t'ander. Gelukkig heb ik een enorme hekel aan inspuitingen en als die maar 4 maand houden, dan laamaar. Misschien had ik niet een geheel realistisch beeld van het geheel? Ik weet het niet, ik heb de doc in Praag foto's gestuurd en gevraagd hoe hij mijn onderooglid heeft gedaan. No answer at all, dus wat mij betreft kan hij in de pruttel zakken. Ronduit onbeschoft!
 

Zou ik het weer doen naar Praag. Och ja, ik zie de humor er wel van in dat je bijna categorisch genegeerd wordt. Ach, na twee dagen ben ik toch weer weg, en ach, wie mooi wil zijn, moet pijn, honger en ongemak kunnen lijden. Daar kan ik wel om lachen. als het resultaat dan ook maar goed is. Maar: geen goede info over de kringen onder mijn ogen en een doc die het compleet laat afweten, tsja.... das echt heel wat minder. Bewijst maar weer hoeveel macht bepaalde plastische chirurgen met name over vrouwen hebben en daar grof gebruik van maken.
 

Groeten Christel


 

<<Terug